من های ما

   تن پرُِشور چرا با سر وبی  سامان است               

   آخر تلخ چرا  بهتر ازآن تلخی بی پایان است

    ساحت منزل نیکو چرا پوچ بُود در همه عمر            

  مرض دل  چرا   مشکل و  بی در مان است

    مگر آن ساقی میخانه ندارد خبراز دولت دل            

  دل جا مانده فرهادچراساکت وبی عنوان است

    این همه هرزگی خواهش ونفس وتن وجان            

 پس چرا عالم پیر بی کس و  بی جانان است

    در سرم بود که بپرسم زچه آمد مرا درد فراق         

  زچه درد  پای یقین غافل و   بی ایمان است

   سائل کوی شفق در بدر خال ولب ومال وتن است  

  نقد مسرور چرا بیخبر از رنجش بیمالان است

   من ندانم سر دونا به چه میلی بدین کوی برفت      

بی سر وپاچنین مفتی ناخوانده بی جولان است

دونا...........