من های ما

نتوان بود

  هرکه را مهر نباشد، نشان نتوان بود                 در پس پرده  پندار  جهان ، نتوان بود 

  دامن یار به  لاف  وبگزاف  نتوان زد                   نبود  پای صداقت ،چنان   نتوان  بود

  امن دل منزل هر خانه سرا یی نشود                که در این درگه امید، گمان نتوان بود

  جهد میباید وسعی وجامه مهر بتن            فعل یاری به سخن یا که زبان نتوان بود

  دل باطل نتواند   رخ معشوقه بدید             وصل معبود که با چون وچنان نتوان بود

  سوگل  خانه دلدار  نگردی  دونا                اگرت همدم شیرین سخنان نتوان بود

  حرمت هجر بباید دل معشوقه  پرست        فصل امید، بهار است  خزان نتوان بود

  دل عزیز است اگر خوی کند مهر ووفا         به ستم یا به جفاشهره جان نتوان بود

     دونا....