در تنهایی های سرشته شده از دامان طبیعت

شیرین بر روی فرشی از

نیاز ها وخواسته های شوم و بی بنیان هستی

با دستان کوچکش گلهای قالی دل را

با نیت مهر وعاطفه برای زمینیان

همواره می بافت......

رنگها نیز با دل بزرگ شیرین هم آوازی میکردند .اما.......دار قالی هرگز به دل نامردمی های

ناباور ننشست..........