من های ما

عجب حکایتی دارد این روزگار ... تا چندی پیش بر سر زبانها بوده که زبان فارسی شکر است آیا واقعا همین طور است ؟تا به حال به نحوه برخورد دو نفر در هنگام دیدار ویا وداع توجه کرده اید.... سلام خوبی چه طوری چه میکنی از خودت بگو راستی کجایی کم پیدایی خیلی چاکریم مخلصیم قربان تو قربانت برم .......وبسیاری دیگر ... راستی در باره مفاهیم این کلمات در زمان ارتباط چقدر تفکر کرده اید؟زمانی به دوستی ویا همکاری ویا رهگذری میگویید قربانت یعنی چه ؟آیا میخواهید سرتان را برایش ببرید ویا خودتان را در زیر پاهایش سر ببرید،میدانیم که قربانی چه مفهومی دارد ویا از چه زمانی مورد استفاده قرار گرفته ودر فرهنگ ما ایرانی ها چگونه استفاده میشود ،حال به شخصی که میگویید چاکرتیم چطور ....؟ چرا زبان فارسی با آنهمه تعریفی که در جهان از آن شده به این گونه کلمات هشداری ندارد . راستی ما در برخورد ها باید از چه کلماتی برای رساندن نظرمان به شخص مقابل استفاده کنیم.؟